چند قطعه شعر

   

گر ايمن كني مردمان را به داد            خود ايمن بخسبي از داد، شــاد

 

با پاداش نيكــي بيابـي بهشت             خنك آنكه جز تخم نيكي نكشت

                                                                                                                           حکيم ابوالقاسم فردوسی

 

 

                  كيست مولــي آنكــه آزادت كند

 

بنــــد رقيّـت ز پايت بر كــــند

چون به آزادي نبوت هادي است

مــــومنان را ز انبيـــاء آزاديسـت

اي گـــروه مومنان شــادي كنيد

همچو ســرو و سوسن آزادي كنيد

 

از جمـادي مُردم و نامي شـدم

وزنما مُـــردم ، به حيـــوان بر زدم

مُـردم از حيوانــي و آدم شـدم

پس چه ترسم؟ كي ز مردن كم شدم

حملــه‌ي ديگر بميرم از بشـــر

تا بــرآرم از مـــلائك پــرّ و سَــر

وز ملك هم بايدم جستن ز جو

كـلُ شــــي هالِــك الا وجهـــــه

بار ديگـــر از ملك پرّان شـــوم

آنچــه اندر وهـــم نايد، آن شـــوم

پس عدم گردم عدم چون ارغنون

گويـدم كــه انا اليــــه راجعــــون

 

اي برادر، تو همان انديشــه‌اي

مابقي‌ تو استخوان و ريشه‌اي

گر گل است انديشه تو گلشني

ور بود خاري تو هيمه گلخني

مولانا جلال الدين رومی

 

بنــي آدم اعضـــاي يكديگرند

كه در آفرينش ز يك گوهرند

چو عضوي به درد آورد روزگار

دگـــر عضوها را نمـــاند قرار

تو كز محنت ديگـــران بي‌غمي

نشـايد كه نامت نهند آدمـــي

 

صاحبدلــي به مدرسه آمــد زخانقــاه

بشكست عهد صحبت اهل طريق را

گفتم ميان عالــم و عابد چه فـرق بود

تا اختيار كــردي از آن اين فـريق را

گفت آن گليم خويش بدر مي‌برد ز موج

وين جهد مي‌كند كه بگيرد غريق را

 

خواهـــي كه خداي بر تو بخشــد

با خلــق خــداي كــن نكوئي

 

 

چو انسان را نباشد فضل و احسان

چه فــرق از آدمي تا نقش ديوار

به دست آوردن دنيا هنـــر نيست

يكي را گر تواني دل به دست آر

 

علــم چندانكــه بيشتر خواني

چون عمل در تو نيست، ناداني

نه محـــقق بـود نه دانشمــند

چــارپائي، بر اوكتــابي چنـــد

آن تهي مغز را چه علم و خبر

كه بر او هيـــزم است يا دفتــر

سعدی شيرازی

 

در اين بازار اگر سودي هست با درويش خرسند است                   خدايا منعمم گردان به درويشي و خرسندي

 

 

 

بر تو خوانـــم ز دفتــر اخلاق

آيتـــي در وفـــا و در بخشش

هر كه بخراشدت جگــر به جفا

همچو كـان كـــريم زر بخشش

كم مباش از درخت سايه فكــن

هـر كه سنگت زند ثمـر بخشش

از صــدف ياد دار نكتـه علـــم

هـر كه برد سرت گهــر بخشش

حافظ شيرازی

 

اقــوام روزگار به اخـلاق زنده‌اند

قومي كه گشت قافد اخلاق مردني است

نظامی گنجوی

 

Back